Bir çocuğun önüne harika bir yemek koyduğunuzda ona burnunu çevirmek gerçekten sinir bozucu ! Sağlıklı olduğunu bildiğiniz yiyecekleri sunmaya devam edin - unutmayın, simit ve pizza üzerindeki fıstık ezmesi de bu kategoriye girer - ve kendinize bu aşamanın geçeceğini hatırlatın. Yiyecekleri savaş alanı haline getirmeyin. Savaşı kazanabilirsiniz, ancak savaşı kaybetme ve daha sonra daha fazla sorun yaratma konusunda belirgin bir olasılıkla karşı karşıyasınız.

Yemek zamanında, çocuğunuza, ailesi ne yiyorsa onu küçük porsiyonlarda verin. Üzülmeyin ve sevdiği yiyecekleri sevmediği yiyecekleri yemenin bir `ödülü` olarak kullanmayın. Örneğin, tabağına biraz bezelye, biraz tavuk, biraz pirinç ve sos, birkaç üzüm ve bir kurabiye koyabilirsiniz. Kurabiyeyi yiyor ve sonra bir tane daha istiyor. Basitçe, `Hayır, kurabiye bitti. Akşam yemeğinin geri kalanını şimdi yemelisin.` diyorsunuz. Başka bir şey yemeyi reddederse, hepinizin akşam yemeğini bittiğinde sofradan kalkın. Yemeğinin üzerini kapatabilir ve buzdolabına geri koyabilirsiniz, böylece yatmadan önce acıktığını söylerse, ona tekrar akşam yemeğini aynı şekliyle ikram edebilirsiniz. `Ah, yemediğin yemeği kurtardım. Tavuğunu şimdi mi istedin?`. Birkaç kez yatağına aç gidebilir ama ona zarar vermeyecek. Akşam yemeğini bir sonraki öğün için saklamayın. Yemeğini yemedikçe atıştırmalık yok. Yemek zamanı ve yediği yiyecekler hakkında gerçekçi olmaya çalışın. Ona her öğünde, yemeğin geri kalanıyla birlikte beğeneceği bir şey verdiğinizden emin olun. Yeni yürümeye başlayan çocuklar seçicidir, ancak ebeveynleriyle kontrol sorunu olarak yiyeceği kullanmadıkları sürece kasıtlı olarak aç kalmazlar. Bunu bir iktidar mücadelesi haline getirmediyseniz açlığa uzun süre dayanmaları mümkün değil, gelip yiyeceklerdir. Siz sakin kalın ve baskı hissettirmeyin. Aksi durumda bizzat yemek yeme eyleminden soğuyabilirler. İyi şanslar!