İki yaşındaki çocuklar dünyayı kendi başlarına keşfetmeye o kadar heveslidirler ki, bir engelle karşılaştıklarında - ister annenin güvenlikleri için endişesi, ister uzun bir yapıya tırmanamama - yoğun bir olumsuzlukla tepki verirler. Bu, sınırlarını test etmeye, isteklerini ve arzularını tanımlamaya teşvik eden gelişen kimliklerinden ve bazen ihtiyaçları için yetersiz hisseden hala gelişen iletişim becerilerinden de beslenir. Yani bu yaştaki çocuklar çıldırdığında ya da hayal kırıklığına uğradığında, genellikle, öfke nöbeti geçirirler - dolayısıyla '2 yaş sendromu' olarak etiketlenirler.

3 yaşındaki çocuklar da aynı şeyi yaşayabilir. Çocuklar yaşamları boyunca birçok aşamadan geçer: Bazen huzur içindedirler, bazen hırçınlaşır ve kolayca cesareti kırılır, diğer zamanlarda, taşınmak veya ailede bir ölüm gibi, yaşlı ve genç herkesin yaşadığı yaşam değişiklikleri ile uğraşırlar . Ebeveynler '2 yaş sendromuna' odaklanma eğilimindedir çünkü onlar çok kötü şöhretlidirler, ancak bu sert tavırlar her yaşta olabilir.

Çocuğunuz büyüdükçe yetenekleri ve etrafındaki dünyayı anlaması artar. Bu yeni keşifler bazen onu daha da kötüleştirebilir veya çıldırtabilir. Yakın zamanda anaokuluna başladıysa, kendisine yapılan yeni taleplere tepki gösteriyor olabilir. Yeni bir kardeşi varsa, bebeği kıskandığı için saldırıyor olabilir. Ya da basitçe büyüme ağrıları olabilir.

Daha da önemlisi, onun patlamalarına nasıl tepki verdiğinizdir. Bağırmak, öfkeyle ya da sabırsızlıkla uzaklaşmak işleri daha da kötüleştirecektir. Bunun yerine sakin olun ve çok ciddiye almamaya çalışın. Çocuğunuzu duygularını kelimelere dökmesi için cesaretlendirin ve yapamazsa ya da yapmazsa sabırlı olun. Özellikle herhangi bir şeyin onu rahatsız edip etmediğini anlamaya çalışın ve çözmesine yardım edin. Saldırganlık devam ederse, davranışının diğer olası nedenlerini ekarte etmek için çocuğunuzun doktoruna danışın.