Kişisel olarak almamaya çalışın. Küçük çocuğunuz şu anda bazı şaşırtıcı değişikliklerden geçiyor ve duygularını ifade edebilmesi gerekiyor. Başlangıçta, kendisinin ayrı bir varlık, tercihleri ve hoşlanmadıkları bir kişi olduğunun farkında değildi. İkinci yılının başlarından itibaren, dil becerileri ve zekası geliştikçe, bireyselliğini keşfetmeye başladı ve kendisinin bir `ben` olduğunu fark etti. Bu `ben` bağımsızlık yolunu istiyor ama henüz özdenetim öğrenmemiş. Gerçekten istediğiniz bir şeyi elde etmeye çalıştığınızda birinin sizi engellediğini hayal edin - işte zam, çok ihtiyaç duyulan bir tatil, hatta bankadaki sıradaki yeriniz. Muhtemelen çocuğunuzun yaptığı gibi sinirlenirsiniz. Ancak bir yetişkin olarak, hayal kırıklığınızı bir perspektife yerleştirebilirsiniz - en azından ideal olarak. Çocuğunuz yapamaz. Şu anda, her hedef onun için önemlidir ve istediğini daha sonra elde edebileceğini anlamıyor. Gelecekteki bir kazanç vaadi (`Size şimdi bir ödül alamayız, ancak market alışverişini bitirdikten sonra oyuncak mağazasına gidebiliriz`) sabırsız bir çocuğu sakinleştirmez çünkü sadece belirsiz bir zaman kavramına sahiptir ve onun için öncelikle şu an vardır.
Çocuğunuzun tepkileri, duygularının olması gerektiği gibi olgunlaştığının bir işaretidir. Öfkesinin yoğunluğu ve sıklığı da mizacının bir işlevi olabilir. Her zaman hızlı bir şekilde saldırıya geçti mi, uzun süre telaşlı mıydı yoksa teselli etmesi zor muydu? Çoğunlukla hassas olarak tanımlanan bazı çocuklar, onları daha kolay üzen ve sakinleşmeyi zorlaştıran daha yoğun mizaçlara sahiptir. Sonuç olarak, bazen gerçekten teselli edilemez görünebilirler.
Ebeveyn olarak yapabileceğiniz bir şey, savaşlarınızı seçmek ve mantıklı olduğunda kendi tercihlerini yapmasına izin vermek, böylece bazen istediğini elde etmesini sağlamaktır. Örneğin, oyuncak ayısını okula getirip uyumsuz kıyafetler giymeyi talep ederse ve okulda oyuncaklara izin verilmez diyen bir kural varsa, ne giymek istediğini seçmesine ve ayıya hayır demesine izin verebilirsiniz. En azından o gün ne giyeceğine kendi kararını vermesi gerektiği için kendini güçlendirilmiş hissediyor.
Ya da onun dikkatini dağıtmayı deneyebilirsin, böylece duyguları üzerinde durmasın ve onun yerine başka bir görevle meşgul olur. Örneğin, kahvaltıda çikolata yemesine izin vermeyeceğiniz için üzgünse, bir yudum süt alıp süt bıyığınızı göstererek onu güldürebilirsiniz. Küçük çocukların dikkatinin ne kadar kolay dağıldığına şaşıracaksınız. Son olarak, çocuğunuzla ne hissettiği ve neden istediğini elde edemediği hakkında konuşun. Reddetmenizin ardındaki mantığı açıklayın. Örneğin, ikinci turta talebine sadece `hayır` demek yerine, ona `İki tatlı yemiyoruz çünkü bu bize karın ağrısı verebilir` deyin.
En önemlisi, çocuğunuz için sınırlar koyabilmenizdir. Çocuğunuz makul sınırlara sahip olduğunun bilincinde olduğunda (ve manipülasyonun hiçbir şeyden kaçmasına yardımcı olmayacağını bildiğinde) ama aynı zamanda arzularını ifade etmekte özgür hissettiğinde, hayatın temel derslerinden birini öğrenebilecektir: her zaman istediğini, istediğin zaman alamayabilirsin.