Merak etmeyin - olup bitenler çok normaldir ve buna ayrılık kaygısı denir. Çocuğunuz, 1 yaşına gelmeden önce ayrılık anksiyetesinin daha erken bir aşamasından geçmiş olabilir. Bu genellikle, bir çocuk yeni ve geliştirilmiş hareketliliği ve çevikliğiyle silahlanmış olarak dünyayı ciddi bir şekilde keşfetmeye başladığında 2 yaşında tekrar ortaya çıkar. Bağımsız olmayı öğreniyor, bu onu heyecanlandırıyor, ama sen onun koruyucu meleğisin ve işe gittiğinde ondan ayrılman onu heyecanlandırıyor. Çocuklara ebeveynlerine veda etme zamanı geldiğinde söylediğimiz bir mantra var: Anneler her zaman geri gelir, babalar her zaman geri döner.

Sabah onu hazırlarken ne bekleyeceğini önceden bildirin. Örneğin, `Beraber kahvaltı yapacağız - ne kadar eğlenceli değil mi? Ve sonra işe gitmem gerekiyor ama sen dadı ile oynarken / kreşte eğlenirken bütün gün seni düşüneceğim.` deyin. Ona bir resmini bırak ki istediği zaman sana bakabilsin. Gün içinde onu ne kadar özlediğini ve işten sonra onu nasıl görmek istediğini her zaman ona söyle. Küçük çocuklar bu yaşta çok egosantriktir, bu yüzden onunla birlikte olmadığınızda bile onun sizin için önemli olduğunu bilmesine yardımcı olur.

Hoşça kal dediğinde oyalanmamaya çalış. En iyi niyetlere sahip olsanız ve üzgün olduğunda çocuğunuzu rahatlatmanız gerektiğini düşünseniz de, anı uzatmak onu daha da kızdırır. Bunu yaparak, onu bir günlüğüne terk etme endişenizi iletiyorsunuz ve bu onu daha da gergin hale getiriyor. Gelişler ve gidişler hayatın bir parçasıdır ve çocuğunuza vedalaşarak daha rahat olmasını öğretmek iyidir. Onu üzse bile ona veda etme şansı vererek güven inşa edin. Ona sarılın, kısa tutun ve sizi ne zaman bekleyeceğini söyleyin. Ve tabii ki, yapacağını söylediğinde geri gel ki sözüne güvenebilsin.