Çocuğunuz ne kadar üzülürse, o kadar sakin olmalısınız, yoksa her iki kaygı da birbirini besler ve daha da kötüleşir. `Ağlamak sorun değil. Şu anda üzgün olduğunu biliyorum, ama yine de yere meyve suyu dökmemelisin` diyerek duygularını doğrulayın. Bunu yapmak, ona ne hissettiğini hissetme izni verirken, yine de evinizin kurallarını uygulamanıza izin verir. Elbette çocuğunuzun ağladığını görmek zordur, ancak onu disipline ederken mutlaka bundan zevk alması gerekmediğini hatırlamaya çalışın.

Çocuğunuza bir şey yapmamasını söylediğinizde gözyaşları için olası bir açıklama, onun davranışlarını onaylamadığınızı hissetmesi olabilir. Yüz şekliniz, kızdığınızı hissetmesi dahi ağlamasına sebep olabilir. Ayrıca, çocuklar `hayır` kelimesini duymaktan hoşlanmazlar ve bu yüzden, istediklerini yapma dürtüsüne engel olmayı pek tercih etmezler; bu durumda engellediğinizde, çocuğunuzun ağlamayı seçmesi olasıdır.

Duygusal bir yoksunluk hissetmediği sürece ağlama nöbetlerine olumlu ya da olumsuz çok fazla dikkatle cevap vermemeye çalışın - örneğin onu yatıştırmak ya da durumu tam anlamıyla bir ebeveyn-çocuk tartışmasına dönüştürmek gibi. Bu şekilde ağlamanın normal olmasına rağmen mutlaka bir çözüme götürmediğini öğrenecektir. Fırtınayı büyük bir dinginlikle bekleyin. Ona bir şeyi yapmayı bırakmasını söylediğinizde sözünüzü dinleyince, bu kadar büyük bir çocuk olduğu ve iyi dinlediği için onu övün. Büyüdükçe, ona istediği olmadığı durumlarda vereceği tepkilerin en iyi yolunu öğretmeye çalıştığınızda daha az telaşlı olacaktır. Yani burada sizin bu tarz durumlarda nasıl tepkiler verdiğiniz onun için en iyi öğretmen olacaktır. Sakin, dingin bir ebeveyn iseniz çocuğunuz yakın zamanda bu yolu seçecektir. Bu arada, engellediğiniz ve taleplerini reddettiğiniz durumların gerçekten makul olduğundan emin olun. Aksi durumda engellenen ve baskılanan çocukların hırçın ve gelişimsel olarak daha geride kalacağını unutmayın. Sadece gerektiğinde hayır demek anahtardır! O zaman sözünüze kıymet veren ve uyumlu bir çocuk olması çok daha olasıdır.