İlk doğan bebeğiniz için endişelenmyin, yeni bebeğe dair neşeli beklentinizi bozmasına izin vermeyin - ama onun da paylaşmasını beklemeyin! Bebek sahibi olmak yetişkin işidir. Çocuklar buna katlanmak zorundadır, ancak bundan hoşlanmaları gerekmez (ve genellikle de sevmezler).
Bazı ebeveynler, çocuklarının yeni kardeşini kızgın ve kıskanç karşılayacağı fikrini o kadar dayanılmaz bulurlar ki, isterler ki o da onlar kadar doğumu dört gözle beklesin. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, bu iddia nadiren işe yarıyor. Örneğin, kocanız bir gün eve gelip size ikinci bir eşin haberini neşeyle açıklasaydı nasıl hissedeceğinizi bir düşünün: `Yakında eve yeni bir eş getireceğim sevgilim, çünkü bunun güzel olacağını düşündüm bir arkadaşın olması için. Bu arada, sen daha büyük olduğun için genç gelinime bakmama yardım etmene ihtiyacım olacak.` Ne kadar korkunç ve katlanılmaz!
Sevdiğimiz insanlar bize yettiğinde, biz de onlara yetmek isteriz. Başka birini istiyorlarsa, anlaşılır bir şekilde kendimizi itilmiş ve kıskanmış hissederiz. İşte şimdi büyük çocuğunuz,o acı verici duygulara sahip olacak. Bebeğinizi hastaneden eve getirdiğinizde eşinize verip kapıda büyük çocuğunuza sarılarak, ondan çocuk bezi isteyerek veya kardeşi için hangi kıyafetleri seçeceğini sorup yardım çağrısı yaparak süreci paylaşmaya çalışabilirsiniz. Ancak en önemli şey, baş etmesi için mümkün olan en iyi duygusal şekle sokmaya odaklanmaktır.
Ebeveynler ve bakıcılarla sorunsuz, güvenli ilişkiler, bebeğin gelmesinden sonraki zorlu uyum döneminde ona yardımcı olacaktır, bu nedenle doğum yaklaşırken büyük savaşlardan kaçınmaya çalışın - bu, tuvalet eğitimini geciktirmek veya biberonu biraz daha uzun süre tutmasına izin vermek anlamına gelse bile. Yeni erkek kardeşine veya kız kardeşine bakmak, sizi ilk çocuğunuz için daha az müsait hale getirecek, bu yüzden başvurmak için başka yakın ilişkilere ihtiyacı olacaktır. Örneğin babasıyla ne kadar çok zaman geçirirse o kadar iyidir. Sevdiği arkadaşların veya akrabaların evleri, `kendi` kreşleri veya anaokulları, sığınak görevi görebilir.
Yine de, büyük değişikliklerin zamanlaması konusunda dikkatli olun. Örneğin, çocuğunuzu kardeşi geldiğinde kreşe başlatırsanız, muhtemelen sürgün edildiğini hissedecektir. Aynı şekilde, onu beşiğinden bir yatağa götürürseniz ya da doğumdan hemen önce yeni bir odaya koyarsanız ve sonra eski yerini bebeğe verirseniz, terfi hissetmeyecektir - yerinden edilmiş hissedecektir.