Bu yaşta bir çocuk her seferinde bir duygu hissediyor ve bu her şeyi kapsıyor. Bir tutkuyla mutlu olmasının ya da intikam duygusuyla kızgın olmasının nedeni budur. Yani işler iyi olduğunda çok iyidir ve çocuğunuz size bayılır. Ama işler yolunda gitmediğinde, hayatın kötü olduğunu, senin kötü olduğunu ve senden nefret ettiğini hissediyor. Her ne kadar cazip gelse de, çocuğunuzun 'Senden nefret ediyorum!' söylemlerine `Olsun, ben seni seviyorum.`, `Anneyi sevdiğini biliyorsun' veya 'Bu kadar üzülmen için hiçbir neden yok!` gibi onun gerçek duygularını küçümseyecek cevaplar vermemeye çalışın.

Çocuğunuzun hala duygularını yönetmeyi öğrenmekte olduğunu unutmayın. Duygularını ifade etmek için yardıma ihtiyacı var ve yardım istemenin yolu bir tür duygusal maskara oyunu oynamak: Duygularını canlandırıyor, neye ulaştığını ve ona nasıl yardım edeceğini anlamak sana kalmış. Bunu yapmanın en iyi yolu, onu yargılamadan duygularını adlandırmak ve kabul etmektir. Ona - alay etmeden - sert yumruklarının, buruşuk yüzünün ve iddialı duruşunun neye benzediğini gösterin. Sonra onun için duyguları adlandırın: 'Davranış tarzından kızgın hissettiğini anlayabiliyorum. O elbiseyi bebeğine alamayacağın için sinirli görünüyorsun.' Kabul ederek başını sallarsa, 'Bu çok üzücü!' gibi sözlerle onu anladığınızı gösterin.

Sonra, duygularını daha uygun bir şekilde ifade etmesine yardımcı olun: 'Böyle hissettiğinde, sözlerini kullanarak bana `Kızgın hissediyorum. Lütfen yardım et`' diyebilirsin. Son olarak, çocuğunuzun seçeneklerini görmesine yardımcı olun. 'Anneden bebeği giydirmesini isteyebilirsin,' diye önerebilirsin veya 'Bebeği bir süreliğine kaldırıp birlikte bir kitap okuyabiliriz.' Çocuğunuz istediği bir şeyi yiyemediği için dışarı fırladığında da seçim yapmak yararlıdır: 'Kurabiyeler öğle yemeğinden sonra içindir; bu sabah biraz üzüm veya muz yiyebilirsin.'

Çocuğunuzun sözlü saldırıları incitici olabilse de, onları kişisel olarak algılamayın. Sonuçta, yalnızca sizin ve başkalarının birçok durumda yaptığını gördüğü şeyi kopyalıyor - yani güçlü bir duyguyu basit bir kelimeye çeviriyor: 'Otobüsü beklemekten nefret ediyorum!' veya 'Akşam yemeğinde telefonun çalmasından nefret ediyorum!' gibi. En önemlisi, okul öncesi çocuğunuzun davranışının normal olduğunu ve hiçbir şekilde sizin hakkınızda gerçekten ne hissettiğini göstermediğini kendinize hatırlatın. Zorlandığınız durumlarda söyledikleriniz ve tavırlarınızla ona rol model olun, sakin kalın, duygularını anlayın ve seçenek sunun. İşte zorlandığınız her gelişimsel dönemde meseleleri çözecek anahtarlar!