Geleneksel bilgelik, iki çocuğun birlikte daha kolay büyüdüğüne inanmamızı sağlar. Acaba bu fikir kimin aklına geldi? Tek bir çocuk sizi sürekli olarak koşturamaz (sonuçta, bazen uyuması gerekir!), ancak iki çocuk yapabilir - ve çoğu zaman da yapar.
Pek çok ebeveyn, iki çocuk sahibi olmanın en kötü kısmının yaptıkları gürültü olduğunu söylüyor. Gürültülü sesler, çılgın oyunlar ya da gıcırdayan oyuncaklar değil, çocukların kavga ettikleri özel, çıldırtan sesler. Birlikte oynuyorlarsa, kısa süre sonra yüksek sesle haksızlık olur. Ayrı ayrı oynuyorlarsa, biri katılmak ister, diğeri istemez - ve her ikisi de bunu en yüksek ses seviyesinde iletmek için fazlasıyla isteklidirler. İkisi de yanınızda olsalar bile - evde, arabada, mağazada - sizi sınırda tutan, sadece bir patlamayı bekleyen bir şikayet alt tonu var. Suçluluk stresi daha da artırır: Sonuçta, 'iyi' ailelerin çocukları, arkadaşlar ve refakatçi değiller mi? Barışı korumak için daha fazlasını veya farklı bir şekilde yapman gerekmez mi?
Aslında, çocuk kavgalarında yargıç ve jüri oynamak, kazanılamayan bir durumdur: Bir saldırganlık eylemine tanık olsanız veya bir hakaret duysanız bile, onu neyin kışkırttığını asla bilemezsiniz. 'Adil' olmak da her zaman yardımcı olmuyor. Her çocuğun çanağındaki meyveleri ne kadar çok paylaştırırsanız, aldıkları hediyelerin sayısını dikkatlice bölüştürseniz de, çocuklarınız sürekli bir bilanço sunacaktır - hataları bulmak için. Gerçek şu ki, her çocuğun ihtiyaçlarını farklı şekilde tartmanız gereken zamanlar olacak. Bir çocuk hastalandığında veya doğum günü olduğunda, ona gereken ekstra ilgiyi göstermesi, kız kardeşini mahrum hissetmesine neden olmamalıdır. Yapabileceğiniz tek şey çocuklarınıza, hepsi için gereğinden fazla koşulsuz sevginizin varlığı hissini vermeye çalışmaktır.
Çocuklarınızın birbirini sevmesini istersiniz, ancak bunu zorunlu kılamazsınız. Duyguları onların işidir - üzerinde biraz kontrol sağlamaya çalışabileceğiniz tek şey davranışlarıdır. Birbirleri hakkında ne hissederlerse hissetsinler, birbirlerine hoşgörülü davranmaları ve iyi davranmaları gerektiğini onlara açıkça söyleyerek başlayın. Zorbalığa, zalimce alay etmeye ve dedikodulara izin verilmez - bunu kim başlatırsa başlatsın ya da diğer çocuk ne yapıyor olursa olsun.
Yaşları çok yakın olsalar da, çocuklarınızı birbirlerinin yaptıklarını yapmaya zorlamayın. Kendi çıkarlarının peşinden gitmelerine izin verirseniz, evde ve okulda ayrı arkadaşları olmasına izin verirseniz, sizi hayrete düşürecek karşılıklı bir dayanışmaya girebilirler. Her şeyden önce, her çocuğun haysiyetine saygı gösterin. Her birini bir birey olarak, kendisi olarak sevdiğinizi sıklıkla iletin. Ve elbette, onları asla, asla karşılaştırmayın, birini diğerine örnek olarak göstermeyin. Bir portakalın daha tatlı olmasını dileyebilirsiniz, ama asla bir elma gibi olmasını istemezdiniz, değil mi?.